De kunst van nee zeggen
Nee zeggen voelt ongemakkelijk, alsof je iemand teleurstelt. Toch geeft het je rust en richting terug.
"Kan je dit er nog even bijnemen?" En voor je het weet zeg je ja, terwijl je vanbinnen nee denkt. Herkenbaar? Voor veel mensen is grenzen stellen op het werk het allermoeilijkste wat er is.
We zijn bang om lastig, lui of egoïstisch over te komen. Bang om een collega in de steek te laten, of om die ene kans mis te lopen. En dus rekken we onszelf op, keer op keer, tot er niets meer rekt.
Een grens is geen muur
Een grens is geen muur tegen de ander, het is een lijn die jou rechthoudt. Wie nooit een grens trekt, leert de mensen rondom zich dat alles altijd kan, op elk uur en in elk tempo. Een nee op tijd beschermt net je ja: het maakt dat je de dingen die je wél doet, met aandacht kan doen.
Telkens je over je eigen grens stapt, leer je een ander dat die grens er niet toe doet. Mild en duidelijk grenzen stellen is een vorm van zelfrespect.
Hoe je het zegt, zonder ruzie
Je hoeft niet hard te zijn om duidelijk te zijn. Probeer het eens zo: "Ik help je graag, maar dan schuift dat andere op. Wat heeft voorrang?" Of: "Vandaag lukt het niet meer, morgenvroeg wel." Zo bewaak je je grens en blijf je samenwerken. Je geeft de ander mee wat kan, in plaats van enkel wat niet kan.
Klein oefenen
Begin bij een kleine, veilige nee voor je de grote aanpakt. Merk hoe het voelt, en dat de wereld niet instort. Grenzen stellen is als een spier: hoe vaker je ze gebruikt, hoe vanzelfsprekender het wordt.
Lukt het niet alleen?
Blijf je hangen in ja zeggen en uitgeput raken? Dan kijken we samen naar wat je tegenhoudt en oefenen we het concreet. Dat mag, daar is begeleiding net voor.
