Als zwanger worden niet vanzelf gaat: leven met (sub)fertiliteit

Elke maand opnieuw hoop, en elke maand opnieuw dat verdriet als het niet gelukt is. Wachten op een zwangerschap die maar niet komt, is een stille, uitputtende rouw die weinig mensen om je heen echt zien.

Een onzichtbaar verdriet

Terwijl jij van cyclus tot cyclus leeft, kondigen anderen vrolijk hun zwangerschap aan. Je lichaam voelt soms als een verrader, je agenda draait rond onderzoeken en timing, en de spontaniteit verdwijnt uit je relatie. Dat noemen we weleens schaduwverdriet: een gemis om iets wat er nog niet is.

Je verdriet om wat er nog niet is, is even echt als verdriet om wat je verloor. Je hoeft het niet weg te lachen of klein te maken.

Voor jezelf zorgen in het wachten

Je mag grenzen stellen bij goedbedoelde vragen en raad. Je mag aangeven wat je wel en niet wil horen. En je mag, samen met je partner, blijven praten over hoe je dit elk apart beleeft, want verdriet uit zich niet bij iedereen hetzelfde.

Steun zoeken mag

Je hoeft dit niet stil te dragen. Lotgenoten, en begeleiding die ruimte maakt voor jouw verhaal, kunnen het wachten draaglijker maken.

Samen door het wachten

Voel je je alleen in dit verlangen en verdriet? Ik loop graag een stuk met je mee, met aandacht voor jou en voor jullie als koppel.