Perfectionisme: leven met een lat die altijd hoger ligt
Nooit goed genoeg, hoe hard je ook je best doet? Over de lat die altijd net iets hoger blijft liggen.
Vermijd je spiegels — of blijf je net staan, zoekend naar wat er deze keer fout zit? Verschuift je stemming met het cijfer op de weegschaal? Voelt elke foto van jou een soort verraad? Of merk je dat je 'eerst nog wat afvallen' steeds maar opnieuw verschijnt op je rijtje van uitgestelde levens?
Vrede sluiten met je lichaam klinkt eenvoudig. In een wereld die je vertelt dat je net iets anders zou moeten zijn — strakker, kleiner, sterker, jonger — is het dat niet. En toch is het mogelijk.
Het probleem zit niet in je lichaam — wel in de bril waarmee je kijkt
We worden niet geboren met een ongelukkig lichaamsbeeld. Het ontstaat: door opmerkingen, beelden, vergelijkingen, een gym-leerkracht, een grootmoeder, een liefje, een feed. Beetje bij beetje leren we kijken naar ons lichaam als naar een te corrigeren ding. Een project dat nog niet af is.
De pijn zit niet zozeer in het lichaam zelf, maar in de afstand tussen wie je bent en wie je zou 'moeten' zijn. Hoe groter die afstand, hoe groter het ongemak.
Drie verschuivingen die vaak helpen
Zelfacceptatie is geen schakelaar — het is een richting. Wat we zien dat werkt:
- Van uiterlijk naar functie. Wat doet je lichaam vandaag? Het droeg je naar je werk, het ademde, het knuffelde iemand, het herstelde van wat er gisteren misging. Dat is veel.
- Van vergelijken naar opmerken. Vergelijken doet altijd pijn — er is altijd iemand sportiever, mooier, jonger. Opmerken zonder oordeel (oh, vandaag ben ik moe; oh, mijn schouders zijn gespannen) is een ander gebaar.
- Van 'eerst dit, dan leven' naar 'leven, ook nu'. Wachten op het 'juiste lichaam' om naar zee te gaan, om te dansen, om foto's te laten nemen — stelt het leven uit. Begin nu, met dit lichaam.
Je lichaam is niet iets wat je hebt — het is iets wat je bent. Het oorlog blijven voeren met wie je bent, kost meer energie dan de meeste mensen zich beseffen.
Wat als eten erbij komt?
Soms is een lastig lichaamsbeeld verweven met een verstoorde eetrelatie — bingen, beperken, obsessief tellen, eten als troost. Daar is niets om je voor te schamen; het zijn vaak slimme overlevingsstrategieën die ooit dienst deden en nu in de weg zitten. Loes, onze diëtiste en eetexperte, kijkt samen met onze psychologen graag met je mee — zonder lat, zonder oordeel.
Wanneer er samen naar kijken?
Als de stem in je hoofd over je lichaam je dag verzuurt — voor de spiegel, bij het eten, in de kleedkamer — verdient die stem aandacht. Niet om hem weg te jagen (hij heeft een reden om er te zijn), wel om hem zachter te krijgen. Een eerste gesprek hoeft niet groot te zijn. Het is gewoon iemand die luistert naar wat je tot nu alleen droeg.
